เจ้าขนมปังก้อนโต,,,

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว... มีหญิงสาวคนหนึ่งจำเป็นต้องเดินทางไปยังต่างเมือง

เสบียงที่เธอมีติดตัวไว้ยามหิวก็คือขนมปังหนานุ่มก้อนโต

แต่ทว่าเจ้าก้อนโตนี้ มันก็เป็นแค่ขนมปังธรรมดาๆเท่านั้น ไม่มีรูปทรงสวยงาม และรสชาติไม่หวานอร่อยสักเท่าไหร่

หลายๆวันเข้า เธอก็กินจนเบื่อ และไม่อยากจะกินอีกต่อไปแล้ว ในใจเริ่มคิดว่าทำไมต้องมาทนอยู่กับเจ้าขนมปังไร้รสชาติ พรรค์นี้ด้วยนะ

เธอก็เลยเอาเจ้าก้อนโตนี้ เก็บใส่กระเป๋าไว้ แล้วเอาสตางค์ที่พอมี ไปซื้อขนมปังมาใหม่สองชิ้น

ระยะทางที่ยาวไกล เธอเดินจนทั้งเหนื่อยและหิว จึงหยิบขนมปังที่เพิ่งซื้อใหม่มากิน

ชิ้นแรก ,,, สีสันฉูดฉาด น่าดึงดูด แต่พอลองกินเข้าไป เธอกลับพบว่า รสชาติมันสุดจะทน

ชิ้นที่สอง ,,, มีรูปทรงแปลกตา แต่พอได้กัดแค่คำเดียว มันก็เค็มปี๋จนเธอทานไม่ลง

เธอขว้างทั้งสองก้อนทิ้งอย่างไม่ลังเลใจ และผิดหวัง ที่เสียเงินซื้อมา

และในที่สุด... เธอก็นึกได้ว่า ในกระเป๋าเธอมีขนมปังก้อนโตที่เธอเก็บไว้นี่นา

ด้วยความหิว เธอรีบคว้ามันขึ้นมา ความรู้สึกในตอนนี้เหมือนกับได้เจอโอเอซิส กลางทะเลทราย

แต่ทว่า... อนิจจา

ด้วยความที่เธอละเลยมันนานเกินไป เจ้าก้อนโตที่เธอคุ้นเคย บัดนี้มันขึ้นราไปเสียแล้ว

กว่าเธอจะรู้ตัว ว่าสิ่งที่ตัวเธอต้องการที่สุด ก็เพียงแค่ขนมปังธรรมดาๆที่คอยทำให้เธอหายหิวได้ .... มันก็...หายไปอย่างไม่มีวันกลับมาเสียแล้ว

....และก็ไม่รู้เหมือนกัน

ว่าเธอจะมีโอกาสได้เจอขนมปังก้อนใหม่

หรือจะต้องนอนหิวตายอย่างลำพังอยู่ระหว่างทาง... 

ในใจของเธอจะคิดมั้ยนะ ว่าเจ้าขนมปังก้อนโตนั่นแหละดีที่สุดกับเธอแล้ว

และเธอคิดอะไรอยู่ในตอนนั้น

ถึงกล้าทอดทิ้งสิ่งที่ดีที่สุดไปจากชีวิตของตัวเอง

แต่ชีวิตมันก็เป็นแบบนี้ล่ะครับ

จะมีสักกี่คนกันที่พูดได้เต็มปากเต็มคำว่า พอใจแล้วกับสิ่งที่ตัวเองมีอยู่
.................................................. 

...........................................

บางครั้ง ความเคยชินมันทำให้เรามองข้ามสิ่งที่มีอยู่ว่า มีค่าแค่ไหน

หลายๆคนเคยทอดทิ้งคนรักที่คบกันมานาน เพื่อลองคบกับคนใหม่ ที่ดูวูบวาบกว่า หน้าตาดีกว่า ก่อนที่จะมาเสียใจทีหลังว่า เธอคนแรกนั่นแหละคือคนที่ใช่กับเราที่สุดแล้ว

หลายๆคนเคยตัดสินใจเปลี่ยนงานที่ตัวเองชอบอยู่แล้ว เพียงเพราะต้องการความท้าทายใหม่ กับงานที่จะดูเหมือนจะก้าวหน้ามากขึ้นกว่าเดิม ก่อนจะมารู้ตัวทีหลังว่าคิดผิดซะแล้ว

ในช่วงชีวิตของคนเรา ผมเชื่อว่าจะมีบางอย่างที่เหมาะสมกับเราที่สุดอยู่ในตัว ของมันเอง

ดังนั้นอย่าเอาแค่อารมณ์ชั่ววูบ มาตัดสินใจง่ายๆเลยนะครับ

เพราะของบางอย่าง ที่เหมือนจะเกิดมาเพื่อเรา แต่เมื่อเลยจุดหนึ่งไป มันไม่สามารถหวนกลับมาได้อีกแล้ว

และมันก็จะไม่ใช่สิ่งที่เกิดมาเพื่อเราอีกต่อไป ...

ขนมปังที่ขึ้นราแล้วเราก็ไม่สามารถกินได้

เช่นเดียวกับเด็กสาวคนนั้น ที่กลับมาที่กินขนมปังอันเก่าไม่ได้แล้วเหมือนกัน

อย่าให้คุณเป็นคนต่อไปเลยนะครับ

ที่ต้องมาเสียใจ ที่ทอดทิ้งสิ่งมีค่าที่สุดในชีวิตไป

เพียงเพราะอารมณ์อ่อนไหว แค่ช่วงเสี้ยวนาที

........ขอบคุณนะ คุณนาฬิกาทราย.........